Naylon Sıfatlar

Etrafımızdaki insanların sadece hayatta koordinatları belli varlıklar olduğunu düşünelim.
onlara duygusal sıfatları biz veriyoruz aslında.
insanlar dünyaya gelir,o kadar çok insan vardır ki bunlar karşılaşırlar elbet bu düzlemde.
sonra topluluk olarak yaşamaya başlarlar.
kimisine arkadaş deriz,kimisine sevgili..onlara anlamlar katarız.halbuki sadece birlikte yaşadığımız için onlara bu sıfatları vermişizdir.aslında tek düşündüğümüz yine kendimizizdir.
hangisi bana ne yarar sağlayacak düşünür,ona göre onu isimlendiririz.


bu yüzden de karşımızdakinin bize sağladığı yarar hiçbir zaman yetmez bize.daha iyisini bulduğumuzda anında onada bir etiket yapıştırveririz.bizim olur o.ve yine sürekli bu tekrarlanır,yeni arkadaşlar,yeni dostlar,yeni sevgililer,yeni iş arkadaşları,ilkokul,lise,üniversite arkadaşları,dikkat ederseniz dönem dönem hep değişir bunlar.


Dün aşık olduğum insandan bugün nefret ediyorsam,bir zamanlar en yakın arkadaşımı bugün aramıyorsam, hepimiz naylonuz,hepimiz geçici sıfatlara sahibiz demektir.

Ben senin neyin oluyorum şimdi?

Cevap vereyim -HİÇBİRŞEYİN-

Yine ben kalmışım...

"Çekilin etrafımdan,nefes almak zor."

Etrafıma baktıkça sıkılıyorum kalabalıklardan, arkadaşlardan,kankalardan, naylon dostlardan, anneden, babadan..herşeyden.
Hep yanımdalar, hep gülümsüyorlar. Hep "boşver" diyorlar.Şablon nasihatler! Hep kalabalıklardayım, hep yanımda birileri var.


Bunların hepsi koca bi yalan!Hayatın bana taktığı kocaman pembe gözlüklerin gösterdikleri bunlar.



Tek şey var bana gerçekleri bir tokat gibi yüzüme çarpan;yağmur!Dün gece çitlenbik ağacına yaslanmış,bulutlarla birlikte ağlarken,
o damlaların huzurlu sesini dinlerken,soğuktan titrerken beni sadece gözyaşlarım ısıtmışken,nasıl yalnız olmadığımı düşünebilirdim.
Acıydı,çok acıydı,tek başımaydım.Savunmasız,geçirken kalkanım elimde,artık o bile yormuş elimi,indirmişim,sanki pes etmişim.
Pes etmek nedir ki?Yanlızlığı kabullenmek mi?Mücadeleden vazgeçmek mi?Vazgeçmek diye birşey yok.bu hayatın her türlü acısını geberene kadar
çekeceğim bu çok açık.güçlüyü oynayacağım yine güçsüz bedenimle,yine aynı replikleri ezberleyeceğim ben.böyle olmam isteniyor çünkü.karşı koyamıyorum
onlara artık.gözyaşlarımın frenleri patlamış artık,her kelime,her hece buruk ruhumu titretiyor,akıyor gözyaşlarım benden bir habersiz.acı bir sıcaklık doluyor içime.



üşümüyorum artık.iyi ki varsınız gözyaşlarım.

iyi ki varsın yağmur.

iki satır...

Ruhum düştü yerlere
Sanki yerçekimsiz bu düzlemde
Aklım uçtu göklere
Kırık kanatlarıyla,sessizce
Aldandım umutlarıma yine
Gülümsedim aynaya bakıp
Karşısına geçmeden
Yutkundum attım içime,küçücük hevesimi
Onsuzda yaşayabilir miyim deneyeyim dedim
Ben zaten hep aldandım
Hep kandırıldım
Hep yanıldım
Bu hatalı bilmecelerde
Hep onu ben sandım
Ben ben değilken
İnandım
Yapamadım ben,çıkamadım işin içinden.
Batıyor muyum derine yada
Yükselip evrene kayboluyor muyum
Var mıyım yok muyum
Bilemiyorum,çıkamadım işin içinden.

hayatımın vazgeçilmezleri;pisiler=)

Doğduğumdan beri onlarlayım.Kedisiz bir ev oksijensiz bir hayata benziyor bana göre=)küçüklüğümden beri kaç kediyi hayata döndürdüm,,hayata döndüremediklerim için ne kadar hıçkırıklarla ağladım,kaç sahipsiz kediyi büyüttüm,kaç sülale yetiştirdim hatırlamıyorum.Bu yukarıda görmüş olduğunuz sevimli pisicik yaklaşık bir haftalık=)kendi gibi sevimli üç kardeşi daha var.onların dışında anneleri canpare,pumu,tekko,kesto isimli 4 kedim daha var=)mesela kestoyu yanıma almadan uyuyamam=)onun o hırıltısı,sıcacık nefesi huzur veriyor sanki bana=)pumu deseniz benim oğlumdur kendisi,parlak,kısa gri tüyleri,yeşil sert bakışlı gözleri,birde kulak tırmalayan bir sesi var kendisinin,sert mizaçlı,sevilmekten hoşlanmayan bi kedidir=)),teko çok yaşlıdır mesela,yaklaşık 8 senedir bizimle,beraber büyüdük nerdeyse=)çirkin ama libidosu hala yüksek bir kedidir,evin büyüğü gibi gelip eve gözatıp dolaşır,bir köşeye kurulur.kestoya gelelim şimdide kendisi tekirdir,yemyeşil ürkek bakışları vardır,çok insancıldır,hatta onun önceki yaşamında insan olduğunu düşünüyorum=)kollarını açar ve boynuna sarılır,sevilmeyi ve benle uyumayı çok sever.gelelim canpareye;oda tekir ve beyaz renklerde,kocaman yeşil hareli,ürkek gözleri vardır.ikinci seferdir anne oluyor ve az sayıda doğurur.yavruları da maşallah çok tatlı oluyor hep=)kendisinin tüyleri tavşan gibi yumuşacıktır.kendini pek sevdirmez ürktüğü için,annem onun psikolojik sorunları olduğunu söyler hep=)

neyse bu kadar betimleme yeter.bazen insanlardan çok daha fazla güç veriyorlar bana.onlara bu kadar değer vermemin nedeni budur belki.
onlarla ilgili gelişmeleri yazacağım buraya...

seviyorum sizii pisicikleriimmm benim=)

sadece iyi hissetmek istiyorum....

KALBİ CAMDAN

Ruhsal bir spazm geçiriyorum adeta.Ruhumun bir haritası çizilebilseydi eğer,hiç yolu olmayan,hiç yeşilliği bulunmayan,kayalıklarla dolu,çorak bir kara parçası çıkardı ortaya heralde...Nedenini bilmediğim fırtınalar yaratıyorum içimde,içinde çıkılamaz odalara atıyorum bedenimi,ruhumu.sonra kitliyorum çıkış kapılarını,atıyorum anahtarı sonsuz boşluğa,ilkbaşlarda huzur doluyor,benliğimde birikiyor,daha sonraları bir yalnızlık sarıyor etrafımı.pişmanlıklar kesiyor nefesimi,bir çatlak arıyorum duvarlarımda...birazcık ışık istiyorum...birazcık umut.bu odanın dışarsında keşke beni anlayabilecek birşeyler olsaydı diyorum,bu odaya atmak zorunda kalmasaydım,insanlardan bu kadar tiksinmeseydim.Sevmekten,güvenmekten,yalnız kalmaktan,aşık olmaktan,adımlar atmaktan bu kadar çekinmeseydim diyorum.


Kalbim camdan,yaralarım camdan,kendime taktığım prangalarım kadife benim.


...ama


ÇÖZEMİYORUM.